Tysiacletnie drzewa

Szkólka tysiacletnich drzew Mam marzenie - wizje, a dotyczy ona szkólki tysiacletnich drzew. Odkad homo sapiens zaczal ujarzmiac ziemie pila i siekiera, plugiem i agrokultura, niewiele pozostalo z tak niegdys rozleglych borów i lasów. A mimo to, ciagle jeszcze istnieja prawdziwe "katedry" przyrody, nieprzemierzone knieje, oraz tu i tam - pojedyncze, samotne drzewne kolosy, których widok przypomina nam o tym, jak niegdys wygladaly zdrowe drzewostany o naturalnej strukturze wiekowej. Niektóre z tych ponad tysiacletnich drzewnych weteranów daja nam pewne wyobrazenie o tym, jaka czcia i respektem musialy one napawac naszych przodków w zamierzchlych czasach, gdy uwazano, ze sa siedziba bogów. W obliczu obecnego przeludnienia naszej planety nalezy ze smutkiem stwierdzic, iz utraconego bogactwa lasów nie uda sie odrestaurowac w przeciagu najblizszych stuleci.

Ale przeciez istnieje nadzieja - mozemy np. zakladac na calym swiecie parki, polaczone jedna wspólna idea, sadzac w nich starannie wybrane sadzonki - potomków jeszcze zyjacych drzew-olbrzymów z calego swiata, tak aby przez nastepne tysiac lat byly zywym dowodem na sile i nieugietosc, z jaka walcza o przezycie zagrozone organizmy naszej planety, której czescia jestesmy przeciezy my wszyscy. I tak z kazdym nowym slojem, z kazdym rokiem, bedzie rosla nadzieja na lepsza przyszlosc. Jak wiadomo, nie wszystkie rodzaje drzew moga byc kultywowane w naszych warunkach klimatycznych. Z tego wzgledu w nowych parkach, szkólkach tysiacletnich drzew, zasadzimy tylko gatunki zadomowione w naszych szerokosciach geograficznych. Ponadto nasza szkólka moze zostac urozmaicona przez "gosci" z Japonii (np. gingko), USA, Kanady, Chin oraz innych regionów Europy i Azji Mniejszej. We wszystkich tych krajach olbrzymie drzewa ciagle jeszcze wyciagaja korony w strone nieba, jak to swietnie dokumentuja przepieknie opisy i rysunki w istniejacej literaturze.

Patrzac na nie, mozemy sobie wyobrazic, jak nasza szkólka bedzie wygladala za kilkaset lat, gdy zasadzone przez nas drzewa beda piely sie rok w rok coraz bardziej w strone nieba. Jaka szkoda, ze nie bedzie nam dane spacerowac pod ich szeroko rozpietymi koronami! Ale pozostaje nam przeciez radosc z tworzenia naszej szkólki jako zarodka przyszlego parku. My wszyscy, którzy na calym swiecie poswiecimy nasz czas i energie dla realizacji tej wspólnej idei, zasadzimy drzewka z naszego regionu, a nastepnie rozeslemy je do innych uczestników programu, jak tylko znajdzie sie odpowiednie miejsce na zalozenie parku. Bez watpienia, dzialka przeznaczona na nasz park musi byc polozona w miejscu w miare mozliwosci gwarantujacym spokój na nastepnych kilkastet lat. Z tego wzgledu predestynowane sa dzialki zaliczone do terenów komunalnych. Ale nie jest to jedyna mozliwosc - równiez osoby prywatne moga chetnie zglaszac pomysly na realizacje naszego projektu.

Nalezy jednak pamietac, ze nasza szkólka nie moze byc terenem zamknietym dla ogólu, gdyz nasz projekt nie ma w pierwszym rzedzie sluzyc ratowaniu rzadkich gatunków drzew, lecz chodzi nam glównie o stworzenie swiatowej wspólnoty skupiajacej mlodych (cialem i duchem) entuzjastów, którzy te zywe pomniki przyrody stworza, otocza opieka, a nastepnie przekaza w rece nastepnego pokolenia. Niech i nasi potomkowie pamietaja, ze wszyscy jestesmy dziecmi naszej planety, na której jest dosc miejsca dla wszystkich - malych i duzych - istot zywych. Pod warunkiem, ze my - homo sapiens - nie zaprzepascimy tej szansy.

Rudolf Humme

Contact and comments appreciated - preferrably in German or English!